20-02-08

Koopkrachthysterie en verzwegen armoedefrustratie

Niemand wordt graag armer terwijl hij even veel, of meer werkt, maar steeds meer dingen moet beginnen te ontzeggen en begint te merken dat op het einde van de maand de reserve die hij eerst kon aanleggen er gewoon niet meer is en dat hij al blij mag zijn dat hij niet in het rood gaat. Hij moet daarvoor geen domme dingen doen. Gewoon hetzelfde blijven kopen als verleden jaar met hetzelfde loon.

De cijfers liegen er niet om. Mensen die een belangrijk deel van hun loon uitgeven aan basisvoorzieningen zoals voedsel zijn zeker 10% armer geworden op een jaar tijd. Dit ga je niet merken in de index die meer een rookgordijn is dan een weerspiegeling van onze huidige uitgave(mogelijkheden). Het wordt misschien tijd om naast de groene index ook eens te denken aan een basisindex die de prijsstijgingen van de onmisbare basisvoorzieningen gaat volgen en zo op een gewogen manier anders gaat wegen voor de indexberekeningen voor de lage lonen en de sociale uitkeringen.

Men dient echter ook niet te vergeten dat er naast deze snelle verarming van de armsten er een sluipende verarming van de middenklasse plaatsvindt. De middenklasse is immers een verzameling van inkomensgroepen (verschillend naargelang het onderzoek) en geen 'duidelijk onderscheidbaar geheel'. Ik denk dat het voor het eerst is in onze na-oorlogse sociale geschiedenis dat de lagere middenklassen zich sneller weer 'uitgebuite' en 'miskende' personeelsklasse (we spreken niet meer over enkel arbeiders aangezien sommige zelfstandigen en bedienden niet meer verdienen dan arbeiders maar enkel die illusie voorgeschoteld krijgen) zullen voelen. Dit is dan ook de reden van de wilde stakingen en het groeiend ongenoegen aan de basis.

Indien de SP.A in de regering wilt stappen en het ABVV goed wilt doen tijdens de sociale verkiezingen zal ze eerst moeten zorgen dat ze zowel voor de armsten als voor de werkende verarmende lagere middenklase concrete en op korte termijn haalbare en realiseerbare voorstellen op zak heeft die een verschil maken op het einde van de maand. Voor de vakbond wordt het misschien tijd om in de bedrijven misschien eens aan te dringen op besparingen op de overbodige luxe-uitgaven van het management ipv dit management enkel en alleen op de kruimels van het lagere personeel te laten staren om te besparen. Die pot kan dan in premies worden herverdeeld. Vandaag een personeelsfeest geven van een miljoen BEF of meer terwijl je personeel op het einde van de maand niet altijd voldoende geeft om alle stijgende kosten van gezonde voeding en noodzakelijk vervoer te kunnen betalen is gewoon vulgair. Er zijn andere tijden aangebroken.

Men zou dergelijke bedrijven zelfs een sociaal logo kunnen geven (zoals Oxfam) en daar wil ik zelfs iets meer voor betalen.

Een Stoeten Ostendenoare

09:03 Gepost door stoeten ostendenoare in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.